Delen     Populaire blogs     Volgende blog Ľ
Blog maken     Inloggen
_
_
Innerlijke reizen
Een aantal dichterlijke kortverhalen van binnenuit bekeken en beschreven
_
Home__Weblog__Prikbord__Foto's__Links__Gastenboek__Zoeken__Tip__Login
_

Welkom op mijn Weblog


De auteur: 'Schrijven is verblijven' (St Martin de Londres - Frankrijk augustus 2007 - Fotografie: Kamiel)



Mijn Profiel

willemvdf
Ik ben nu offline

• Mijn profiel
• Privť bericht sturen
• Als vriend toevoegen

Toevoegen als weblog vriend






Zoeken in Google
_



CategorieŽn Overzicht




Laatste Weblog artikelen

Hoog
17 juli 2008 10:56

Kadans
11 januari 2008 14:47

Jobbe
07 november 2007 11:15

Jellyfish
01 oktober 2007 11:28




Fotoboeken

Nog geen foto's toegevoegd.






Weblog Vrienden


Nog geen weblog vrienden toegevoegd.



Gastenboek berichten




Watskeburt Op 50plusser.nl

Door laszlo om 01:17
_
Laszlo Online

Door fiederelsje om 00:57
_
Fiederelsje Online

Door elvira om 00:50
_
Nieuwe Forum reactie geplaatst

Door Gribou---Greet om 00:47
_
Gribou---Greet Online

Door Eenzamefietser75 om 00:38
_
Nieuwe Forum reactie geplaatst

Door Eenzamefietser75 om 00:34
_
Nieuwe Forum reactie geplaatst

Door Netty9 om 00:29
_
Netty9 Online

Door Benneke om 00:27
_
Benneke Online





_

Andere artikelen



Hoog


Een man legt zich in de takken van een boom en voelt zich één worden...


Hoog.

Verborgen en gesluierd door de takken in de lengte uitgestreken.

Als een lint van schaduw dat zichzelf weet liggen heb ik me genesteld in de kruin bijna. Gelegen in de kleur van fijne schors die zachtjes als een kinderhuid op zoek gaat naar het licht dat uit de hemel valt en spreidt.

Ik laat de stralen langs mijn benen glijden, voel de warmte op mijn rug en achterhoofd terwijl ik uit de hoogte neerkijk, speur naar dieper, zweef van hoogte die ik ongewoon geniet.

Mijn handen ruiken naar verfrissend groen terwijl mijn vingers grijpen, lichtjes, houden van de ruimte.

Ben ik dan een boomhut die alleen gebleben ruist terwijl de bouwer is gaan schuilen voor de avond.

Voel ik meer dan vroeger hoe mijn buik zich plooit en hoe het bos zich glooit naar links en verder nog, vooruit gegleden voor mijn ogen... ijdeltuit...

Er is geen mens te horen, geen geluid dat stoort wanneer ik sluimer. Als vergroeid satijn beweegt mijn huid en spreidt zich, schuurt zijn cellen, bruist...



Ik strek mijn lijf en leef mijn heupen, reik mijn benen in de breedte, huiver zonder het te weten, weids...

Ik ga van heel mijn leven nooit meer naar beneden.
Denk ik. Voel ik.

Heerlijk.





Als de tijd me aangeeft dat ik vrij kan zijn, dan kijk ik.
Zoek reliëf in groen en donker, vlakken bruin beneden, dolomiet van weg en strepen bodem die daar langgerekt in boorden langs de struiken dwalen, leeg.

Het bos ligt helemaal alleen te dwalen in de zomer, ruist zijn stille bodem naar de bovenkant van wortels die als vingers in de aarde graven, vraagt naar kind, naar ademhalen.

Luister.
Zie mijn ogen zoekend luisteren. Van ver...

En kijk hoe aan het nauw gelijnde verre deel van ingehouden einde van de dreef een stipje nadert.
Los.

Hoe over 't grijze stof van weg een mensenkind zich aarzelend beweegt naar voller bos en schaduw zoekt. Zijn handen bladert tussen 't groen, zijn voeten stap voor stap zijn lichaam draagt.

Hoe langs zijn hoofd de stilte aan zijn haren eerst nog wat onwennig ademt, meer en meer zijn hart benadert, hoe zijn wangen in een mum van afstand kleur en heel veel ziel vertalen in een glimlach langs zijn fijngesloten lippen.


Nader.


Zet je voeten waar je denkt te mogen zijn en...

Voel mijn adem. Luister naar mijn uitgesprokern handen.

Sluimer mijn gedachten.
Loop voorbij mijn schaduw die als hoog verheven plek in kruinen ongezien de aarde raakt.

En droom je spel van helemaal alleen
gelaten

ruimte in je vel en


weet me niet





De zon schijnt lager bijna weggegkropen,
later.

In de hoogte van de uitgestrekte strepen takken schors
lig ik te wachten op een zee van stukjes afgeschilferd
groen en

als ik slaap van dronken
- aarzel -

zoek naar plaats voor woorden die ik tastend
schraap om aan de grond te raken

voel k
hoe de ziel van alles



stuivert in gedachten, toen en nu vermengd in lijnen,
vlekken, bodemloos kan stijgen

huizenhoog kan glijden

leven



blijven...




Geplaatst op 17 juli 2008 10:56 en 640 keer bekeken



Deel dit artikel via:





_
R
eacties van leden


Je reactie
Naam   Gast
Reactie   
  _
Captcha_Beveiligingsvraag

Welk dier is dit?
_

Er zijn nog geen reacties gegeven.