Delen     Populaire blogs     Volgende blog Ľ
Blog maken     Inloggen
_
_
Innerlijke reizen
Een aantal dichterlijke kortverhalen van binnenuit bekeken en beschreven
_
Home__Weblog__Prikbord__Foto's__Links__Gastenboek__Zoeken__Tip__Login
_

Welkom op mijn Weblog


De auteur: 'Schrijven is verblijven' (St Martin de Londres - Frankrijk augustus 2007 - Fotografie: Kamiel)



Mijn Profiel

willemvdf
Ik ben nu offline

• Mijn profiel
• Privť bericht sturen
• Als vriend toevoegen

Toevoegen als weblog vriend






Zoeken in Google
_



CategorieŽn Overzicht




Laatste Weblog artikelen

Hoog
17 juli 2008 10:56

Kadans
11 januari 2008 14:47

Jobbe
07 november 2007 11:15

Jellyfish
01 oktober 2007 11:28




Fotoboeken

Nog geen foto's toegevoegd.






Weblog Vrienden


Nog geen weblog vrienden toegevoegd.



Gastenboek berichten




Watskeburt Op 50plusser.nl

Door laszlo om 01:17
_
Laszlo Online

Door fiederelsje om 00:57
_
Fiederelsje Online

Door elvira om 00:50
_
Nieuwe Forum reactie geplaatst

Door Gribou---Greet om 00:47
_
Gribou---Greet Online

Door Eenzamefietser75 om 00:38
_
Nieuwe Forum reactie geplaatst

Door Eenzamefietser75 om 00:34
_
Nieuwe Forum reactie geplaatst

Door Netty9 om 00:29
_
Netty9 Online

Door Benneke om 00:27
_
Benneke Online





_

Andere artikelen



Kadans


Zoals een mens kan leven en beleven... is soms nauwelijks te vatten met gewone woorden... daarom schrijf ik soms mijn echte beleefde dromen neer... in ritmisch stromen van mijn zinnen in gedachten... langs het strand van Wageningen onderweg naar Scheveningen...



Stel je voor...

Een muur van snelle nevel drukt verbeten langs je ogen,
scheurt zich open - flarden, beelden grauw en lichtend grijs als wolken - ruisen van geluid van wind die zichtbaar zoekt naar licht en helder zien...

... een jongen op een paard...

Je ziet hem niet, je voelt hem, bent zijn adem en zijn vaart die dampend dreunt met korte hoefslag onder zich

... kadans / kadans...

in golven, stug geploeg, galop-galop,

... kadans / kadans...

gespoten brokken zand van water dat hem draagt en gulpen
modder langs zijn poten die in volle haast steeds verder draven, feller, razend bovenbenen schragen, beugels, karkend leer en
stuwend hijgen, stroom van wind,

gedaver, snel

...kandans / kadans ...

voorbij de lijn van vloed
en langs de lengte van het strand beschijnt de gloed van zonnelicht weerkaatste stralen - rechts - in lage kleuren blauw-oranje, resten van de dag die alle stilte overlaat aan hijgen, dreunen, concentratie, vergezicht naar weidse ruimte, breed

... kadans...

en als een steeds vernauwend veld van horizon die perspectieven
roept en gans de kustlijn - links - doet buigen, strekken

- eindeloos voortdurend langgerekt vernauwend door de
regelmaat van duinen -

drukt hij steeds opnieuw zijn benen in de flank van rillend schurend warme huid, zijn knieën weggebogen, kuiten vlot-geklemd-gekneld voorbij de flanken, handen vastgegrepen stug in 't schuudden van zijn manen,

paard en mens

...kadans / kadans ...

... kadans / kadans ...

het ritme door het zand en nu en dan het spatten van de natte opgespoten aarde van zijn land

zijn wereld, volgestouwd met eerst nog onbehouwen voelen wat er is en dan steeds meer verbeten weten, zeker willen houden van het beeld dat langs zijn zijden glijdt, nog nauwelijks te horen, ruisend zoeven in de wind van zijn gedachten,

drukken met het bloed dat hij beheerst en met zijn handen steeds geklemd en vastverzekerd strak probeert te leiden naar de einder, breed gespitst in lijn en hemelsbreed getooid met licht en purper diep verdonkerd naar de bodem van de horizon

de verte

...ver... kadans / kadans...

steeds verder, harder stroomt het bloed door zijn gedachten,
drukt zijn wil tot bij de sporen die hij jaagt en

als hij alsmaar sterker en verbeten door zij zinnebeelden jaagt en vlugger dan hij ooit heeft kunnen voelen, durven hopen dat de wereld en de aarde die hem draagt zijn hoofd en allebei zijn ogen door de wind steeds feller in zijn hoofd gaan schuren, onverwacht gedragen door zijn schoudzers en zijn nek de pijn voortdurend doen vertragen die hij voelt...

... kadans / kadans...

... kadans / kadans...


... kadans / kadans...


hij moet /

hij zal, hij wil zijn adem blijven halen uit zijn lichaam,
alle leven blijven sturen, alle pezen die hij heeft voorbij zijn benen en zijn heupen blijven bundelen en rijdend

glijden, rijzend blijven
turen in het beeld dat hem langs beide zijden overweldigt

land en water dichtgedrukt
in lijnen

flanken die beweging en een einder begeleiden,
hijgend drukken, losgeslagen rennen van zijn paard voorbij de
putten in het strand, doorheen de spatten van het water,

zand en in de stromen van de lucht die langs zijn neus, voorbij zijn ogen, langs de schelpen van zijn oren in de wind die hem beroert, die aan zijn voorhoofd vlekken zweet en schuim van weten doet vermoeden,

drukt hij,
klemmend

bloed vanuit zijn vingers naar de binnenkant van allebei
zijn ellebogen, stuwt zijn oksels en zijn schouders in een
plooi van vleugels, scheurt zijn huid en steekt

en spreidt zijn hoofd naar boven,

ruist en schuddert

laat zijn buik
beroeren door de kracht die hij

beleeft

Hij is een man
en hij is vrij



hij zweeft






(Uit: 'Gestelde Lichamen' Wim Haazen maart 2007)




Geplaatst op 11 januari 2008 14:47 en 642 keer bekeken



Deel dit artikel via:





_
R
eacties van leden


Je reactie
Naam   Gast
Reactie   
  _
Captcha_Beveiligingsvraag

Welk dier is dit?
_





_
Anke  
16 jan 2008 20:31
Dit is m'n eerste, en waarschijnlijk veel te impulsieve reactie, direct na het (2x) lezen. Zo jammer dat het in wit op blauw staat. Mijn zw/wit laserprinter maakt daar effen grijze vlakken van.
"Je ziet hem niet, je voelt hem" dat is zo wáár. Als je begin te lezen kijk je. Geboeid, maar vanaf het kijkersperspectief. Maar binnen de kortste keren trad de identificatie op. Soms was dat letterlijk adembenemend tijdens het lezen/volgen. Een fascinerende drie-eenheid (dit bedoel ik gewoon letterlijk) van snelwisselende bijzondere decorbeschrijvingen / het vrijwel zintuiglijke mee-ervaren van de eenheid van ruiter en paard / en het zinderende ritme dwars door alles heen. Doordat je op een PC geen totaalplaatje hebt, leek het eindeloos door te gaan. En ook dat is een waardevol element doordat het de lengte van de rit in zich had. (Ik merk tijdens het opschrijven van m'n reactie dat ik steeds meer wil zeggen hierover) Moet me beperken tot enkele punten. (naast de al genoemde) 1: De diepe concentratie waarmee alles beschreven wordt. De dichter leunt niet achterover, maar blijft intens in beweging. 2: Hele mooie "decor" beschrijvingen in oorspronkelijk taalgebruik. 3: Er is één moment waarop je me even kwijtraakte. Niet omdat het niet te volgen was, maar omdat .. tja ..
(de regeltjes na: vlugger dan hij ooit heeft kunnen voelen, durven, hopen. In de vaart van het gedicht heb ik geen tijd voor zo'n gepeins.
Het mooie is dat je direct daarna als ruiter jezelf tot de orde lijkt te roepen. Tot beheersing. Hij moet / hij zal, hij wil zijn adem blijven halen uit zijn lichaam (Yes!) En tot slot een sterk einde vol pure lijflijkheid en de ultieme "Conclusie" Hij is een man .. en hij is vrij!

Ben je zelf niet ontzettend blij met dit gedicht/prozastuk?
vr. groet Anke B.



Willemvdf  
17 jan 2008 09:22
Zeker, Anke, heel tevreden en 'bewogen' telkens als ik het terug lees. Dan verwonder ik me erover hoe deze gedachten en emoties tot mij kunnen komen en aanvaard ik deze 'gave' als een Godsgeschenk. Met het contentement erbovenop dat ik het aan anderen kan aanbieden.
Op gedichtendag (31 januari) ga ik het voor het eerste voorlezen in de plaatselijke Bib... En vermits luidop lezen de visualiteit nog meer versterkt... wordt het wellicht een innige ervaring.

Wat de meeste lezers niet (kunnen) weten is dat ik tijdens een meditatief moment in Bali enkele jaren geleden dit 'galop'-beeld daadwerkelijk heb mogen beleven. Het kwam op me af als een visioen waardoor het me mogelijk werd het geheel in een 'realistische visualiteit om te zetten in taal, ingepast in de herinneringen aan een van de talrijke strandwandelingen langs de Hollandse kustlijn die ik gemaakt heb.

Hoe wonderlijk ervaringen van verscheidene niveau's hun weg kunnen vinden en samensmelten tot één levend geheel... Hoe ik als toeschouwer en belever tegelijkertijd aanwezig ben en me verbonden voel... een gegeven waar jij, Anke, ook mee vertrouwd bent als ik jouw teksten en commentaren lees.
_





_
Anke  
17 jan 2008 21:58
Toeschouwer/belever zijn; bewogen raken van de dingen die je zelf geschreven hebt; ze ervaren als iets dat tot je geokomen is als , ja, een Godsgeschenk. Allemaal zo herkenbaar en zo moeilijk uit te leggen. Alsof je bescheidenheid speelt. Terwijl je weet dat je daarin integer bent. Het delen is zo'n rijkdom; het woord tevredenheid of contentement drukt dat voor mij niet uit. Ik noem het echte blijdschap en verwondering. Waardeer het dat je zo open vertelt hoe het ontstaan is. "O dus het is niet écht zo gebeurd?" is zo'n domper-reactie, die tracht je (ik) meestal te voorkomen, want het écht gebeurd zijn was er wel, maar niet op één specifiek moment en niet via één niveau. Zoals m'n gedicht Foetus, ondanks m'n kinderloosheid een ware persoonlijke ervaring was. Fijn dat je Kadans gaat voorlezen op 31-1-'08, hoopte al dat je dat zou doen. Heel geschikt en spannend voor jezelf. Anke

Willemvdf  
18 jan 2008 12:06
Jij bent me er eentje... Alsof een echo van een tweelings-zus mijn binnenspiegels raakt.
_